Gdy Scottie kłamie podczas spotkania w pracy, że ma problemy w małżeństwie (choć w rzeczywistości jest po rozwodzie i próbuje sobie ułożyć życie na nowo), nie podejrzewa, że trafi na ośmiodniowy obóz dla małżeństw z problemami, a w rolę jej męża wcieli się Wilder, brat jej najlepszego przyjaciela… który interesuje się improwizacją, co doprowadzi do wielu komplikacji.
Meghan Quinn jest dość specyficzną autorką – jej powieści opierają się przede wszystkim na humorze, co oznacza, że niekoniecznie zawsze nam on „kliknie”. Ten w jednej książce zgra się z naszym w 100%, aby już w następnej zupełnie się poczucia humoru rozminęły. Gdy Scottie i Wilder odkrywają, co czeka na nich w leśnej chatce na obozie, niejeden czytelnik odpadnie zgorszony, ale jeśli da się tej historii szansę, to można w niej odkryć kilka ciekawych wątków, a przy tym całkiem nieźle się bawić.
Oprócz typowych aktywności obozowych, które nasi bohaterowie oczywiście muszą wykonywać wspólnymi siłami (intensywnie się przy tym kłócąc, bo w końcu grają rozpadające się małżeństwo), odbywają regularne sesje terapeutyczne. I to skuteczne – to w ich trakcie u Scottie odblokowują się wspomnienia z poprzedniego małżeństwa, ale też dzięki rozmowom ze specjalistką skłaniają ją do refleksji, otwarcia się na nowe doświadczenia i zrozumienie, że to nie ona jest tu problemem. No i oczywiście, bo to w końcu komedia romantyczna, pomiędzy nią a Wilderem w trakcie kolejnych obozowych aktywności pojawiają się uczucia.
Póki lato nas nie rozłączy wydaje się z początku głupiutkim, absurdalnym romansem, aby na kolejnych stronach zaprezentować bohaterów, którzy dobrze się komunikują, ich rodzące się uczucie i przezwyciężanie życiowych traum. A przy tym to nadal po prostu bardzo wakacyjny, letni romans, z którym spędzicie miło gorący wieczór. Choć miejcie na uwadze, że poczucie humoru Meghan Quinn nie przypadnie do gustu każdemu.
