Thriller idealny dla fanów true crime (prawdziwych zbrodni) i lat 60.
Powieści o seryjnych mordercach jest wiele. Ale to, co wyróżnia Klub żon seryjnych morderców, to nacisk na ofiary, a nie samych sprawców. Głównymi bohaterkami są żony – publicznie oskarżane o to, że wiedziały, czy wręcz musiały wiedzieć, że ich mężowie to mordercy, bo jak niby mogły nie. Beverley, Elsie i Margot zbliżyły podobne doświadczenia. Gdy w słonecznej Kalifornii zaczynają pojawiać się kolejne zwłoki kobiet, a policja nie łączy przestępstw, wiedzą doskonale, że to właśnie one będą w stanie tym razem rozpoznać seryjnego mordercę.
Klimat Ameryki lat 60., prowadzenie własnego śledztwa, gdy nikt nie bierze cię na poważnie, bo jesteś kobietą, wątpliwości i frustracja – to wszystko ładnie łączy się w thriller psychologiczny. Obwinianie się o nie swoje zbrodnie, o to, że nie było się wystarczająco uważną, by zauważyć znaki – ta książka jest fikcją literacką, ale zgłębia całkowicie realne problemy. Co równie wspaniałe – o samych byłych mężach autorka zdradza nam tylko tyle, ile jest ważne dla ogólnego obrazu, stawiając na pierwszym miejscu nie fascynację mordercami, co ich ofiary, które teraz żyją z niesprawiedliwym piętnem społeczeństwa.
Klub żon seryjnych morderców to bardzo odświeżający thriller – czerpie z popularnych elementów, w końcu true crime ekscytuje niejednego czytelnika, ale odwraca sytuację i podchodzi do tematu od całkowicie świeżej strony. Jest też angażująco napisany, a autorka zdradza czytelnikowi fakty z przeszłości bohaterek po kawałku.